ในกลุ่ม ผู้นำผู้สร้างประวัติศาสตร์ Otto von Bismarck คือผู้นำที่แสดงให้เห็นว่า “สงคราม” สามารถถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองอย่างมีขอบเขตและเป้าหมายชัดเจน แนวคิด Realpolitik ของเขาไม่ได้ยึดอุดมการณ์เป็นศูนย์กลาง แต่ยึดผลประโยชน์ของรัฐเป็นหลัก Bismarck ไม่ได้ต้องการสงครามยืดเยื้อ หากต้องการสงครามที่คำนวณแล้วว่าจะสร้างผลลัพธ์ทางการเมืองสูงสุดด้วยต้นทุนต่ำที่สุด
Realpolitik: การเมืองบนฐานผลประโยชน์
Bismarck เชื่อว่าการเมืองระหว่างประเทศไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยศีลธรรมล้วน ๆ แต่ด้วยผลประโยชน์และดุลอำนาจ เขาใช้การเจรจา การสร้างพันธมิตร และการบิดสถานการณ์ทางการทูตเพื่อให้ปรัสเซียได้เปรียบ การคำนวณเชิงโครงสร้างนี้ทำให้เขามองเห็นจังหวะที่เหมาะสมสำหรับการใช้กำลัง
สงครามกับเดนมาร์ก: ทดลองความร่วมมือ
สงครามปี 1864 กับเดนมาร์กถูกใช้เป็นเวทีทดสอบความร่วมมือระหว่างปรัสเซียและออสเตรีย แม้จะร่วมมือกันชนะ แต่ Bismarck วางหมากล่วงหน้าเพื่อใช้ความขัดแย้งเรื่องการบริหารดินแดนที่ได้มาเป็นชนวนในอนาคต นี่คือการใช้สงครามเป็นขั้นตอนหนึ่งในกระบวนการยาว
สงครามออสเตรีย–ปรัสเซีย: ตัดคู่แข่งหลัก
ในปี 1866 Bismarck กระตุ้นความตึงเครียดกับออสเตรียจนเกิดสงครามระยะสั้น ผลลัพธ์คือชัยชนะรวดเร็วของปรัสเซีย เขาเลือกไม่ลงโทษออสเตรียหนักเกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงการสร้างศัตรูถาวร เป้าหมายของเขาคือการตัดออสเตรียออกจากการเมืองเยอรมัน ไม่ใช่ทำลายประเทศนั้น
สงครามฝรั่งเศส–ปรัสเซีย: จุดรวมชาติ
Bismarck ใช้เหตุการณ์ Ems Dispatch ปรับถ้อยคำทางการทูตให้ดูเป็นการดูหมิ่น เพื่อกระตุ้นให้ฝรั่งเศสประกาศสงคราม เมื่อฝรั่งเศสกลายเป็นฝ่ายรุกราน รัฐเยอรมันทางใต้จึงเข้าร่วมปรัสเซียโดยสมัครใจ ชัยชนะในปี 1871 นำไปสู่การประกาศจักรวรรดิเยอรมันที่พระราชวังแวร์ซาย
การจำกัดขอบเขตหลังชัยชนะ
หลังการรวมชาติ Bismarck เปลี่ยนบทบาทจากผู้ก่อสงครามเป็นผู้รักษาสมดุล เขาสร้างเครือข่ายพันธมิตรในยุโรปเพื่อป้องกันการถูกล้อมจากหลายทิศ เขาเข้าใจว่าการขยายอำนาจต่อไปอาจกระตุ้นพันธมิตรฝ่ายตรงข้าม การหยุดในจังหวะที่เหมาะสมจึงสำคัญไม่แพ้การเริ่มต้น
ผู้นำที่คำนวณมากกว่าเร้าอารมณ์
ต่างจากกระแสฉับไวในแพลตฟอร์มบางประเภทอย่าง khaokontae กลยุทธ์ของ Bismarck อาศัยการวางหมากยาวและการควบคุมข้อมูลอย่างรอบคอบ เขาใช้สงครามอย่างจำกัดและเจาะจง เป้าหมายไม่ใช่ชัยชนะเพื่อศักดิ์ศรี แต่เพื่อปรับโครงสร้างดุลอำนาจยุโรปให้เอื้อประโยชน์ต่อเยอรมนี
สรุป
Otto von Bismarck แสดงให้เห็นว่าสงครามสามารถถูกออกแบบเป็นเครื่องมือทางการเมืองได้ Realpolitik ของเขาเน้นผลลัพธ์มากกว่าอุดมการณ์ และใช้ความขัดแย้งอย่างจำกัดเพื่อบรรลุเป้าหมายการรวมชาติ เยอรมนีในปี 1871 ไม่ได้เกิดจากอารมณ์ชาตินิยมล้วน ๆ แต่จากการคำนวณอย่างแม่นยำของผู้นำที่เข้าใจทั้งพลังและขีดจำกัดของสงคราม จึงไม่น่าแปลกใจที่เขาถูกจัดอยู่ในกลุ่ม ผู้นำผู้สร้างประวัติศาสตร์ ที่เปลี่ยนแผนที่ยุโรปผ่านการออกแบบเชิงยุทธศาสตร์
